درآ که در دل خسته توان درآید باز بیا که در تن مرده روان در آید باز
بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست که فتح در وصالت مگرگشاید باز
..... شب یلدا به همه خوش بگذره!!!
هر کس بد ما به خلق گوید ما چهره ی بد نمی خراشیم
ماخوبی اوبه خلق گوییم تا هردو دروغ گفته باشیم
در کنار گرمای شومینه بودم اما وجودم سرد بود!
دیگر حتی گرمای آتش قادر نبود درونم را گرم کند!
یک چیز ...آری فقط یک چیز قادر به ذوب کردن سرمای درونم بود وآن...
تو...آری گرمای حضور تو در کنارم قادر به این کار است.!
پس بیا در آغوشم ای ستاره ی گم شده در کهکشان جهان تاریک...!
یاسی
و عشق صدای فاصله هاست صدای فاصله هایی که غرق ابهامند!!
ودست عاشق در دست ترد ثانیه هاست!!
زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال وپری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازه ی عشق!!
یلسی
گنجشک با خدا قهر بود....!
روزها گذشت و گنجشک باخدا هیچ نگفت.
فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتندوخدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:
می آید؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنودو یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگه می دارد...
و سرانجام گنجشک روی شاخه ی درختی از دنیا نشست.
فرشتگان چشم به لبهایش دوختند,گنجشک هیچ نگفت و....
خدا لب به سخن گشود: با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت: لانه ی کوچکی داشت, آرامگاه خستگی هایم بودوسر پناه بی کس ام.تو همان را هم از من گرفتی.
این طوفان بی موقع جه بود؟چه می خواستی؟ لانه ی محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟
و سنگینی بغضی را کلامش را بست...
سکوتس در عرش طنین انداخت و فرشتگان همه سر به زیر انداختند.
خدا گفت: ماری در راه لانه ات بود.باد را گفتم که لانه ات را وازگون کند.آنگاه تو از کمین مار پر گشودی !
گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.
خدا گفت: و جه بسیار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمن ام بر خاستی !!
اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.
ناگاه چیزی درونش فر ریخت,ها های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد....!
یاسی
چه کسی می گوید، مرگ زیبا نیست ؟!
اینجا حتی عقربه های ساعت هم دیگر در پی هم نمی دوند،
گویی آنها هم فهمیده اند که دویدن ها بی ثمراند.
حتی ثانیه شمار تیزپا و بازیگوش هم بی جان به روی صفحه ی مسموم ساعت افتاده،
تو گویی او هم دیگر می داند !
گرد و غبار مزاحم، همنشین صفحات از هم تنیده ی تقویم شده و تار عنکبوت ها هم عجب ماجرایی دارد !!!
غول زمان آرام به خواب رفته و افسون مکان هم دیگر رنگی ندارد !
سیم های سازم هم دیگر جز غم آوایی ندارند، انگار آنها هم فهمیده اند !
رزهای باغچه همه پژمرده اند، اما کاکتوس ها عجب صبری دارند !
حتی آن بید همیشه مجنون هم دستان خسته اش را اینبار به سوی آسمان ِ بی رحم دراز کرده
و با دیدگانی معصوم و مغموم در انتظار جرعه ای اشک از دل این ابرهای بی دل است،
اما جز همان آفتاب همیشه سوزان چیزی نصیب دل کوچکش نمی شود !
اینجا قاصدک ها دیگر نمی رقصند، نیلبک ها دیگر نمی خوانند،
حتی سر انگشتان مست دخترک کولی هم دیگر به روی دایره زنگی نمی رقصد !
اینجا شاپرکها دیگر از پیله های خود بیرون نمی آیند، شمع ها دیگر به تاریکی شب ها نمی خندد !
اینجا حتی دیگر رمه از چوپان هم هراسان است !!!
در کهکشان عزلت بی تو حتی مهتاب هم دیگر به دیدارم نمی آید،
اما به همان مهتاب بی تاب سوگند، مرگ برایم آزادی ست !!
کجای این زندگی زیباست ؟
یاسی
روزی خواهد آمد
گل یاسی به گدا خواهم داد!
یاسی
